Lora, we hebben zeer veel vragen gesteld aan elkaar en hoe we het leven voor later zagen en wat we van elkaar verlangden, eens ze hier was aangekomen was ze iedere dag opgewekt en als je haar vroeg "Are You Happy?" was het antwoord altijd "Yes" Ook haar persoonlijke coach waarbij ze steeds terecht kon voor ieder vertrouwelijk gesprek weet niet wat denken. Ze drong altijd aan op zekerheid als ze hier kwam wonen en dat heb ik haar via een huwelijkscontract gegeven en zoals ik in een vorig bericht al aanhaalde, mocht er met mij onverwachts toch iets zijn gebeurd dan kreeg ze zonder veel omwegen de uitkering waarop ik recht heb als staatsambtenaar want zelfs nu voor juli en september ontving ze een vergoeding zonder dat er aan haar Oekraïens pensioen werd geraakt, dit was een voordeel van hier te huwen!
Ik heb alle vragen eerlijk en oprecht beantwoord maar een deskundige of professor ben ik niet en neem in vertrouwen de antwoorden aan als werkelijk
Wat me dit voorval geleerd heeft: je mag nog duizend afspraken maken en beleven voor een keuze van samenwonen of huwen, het is als een dagelijkse kermis, je staat op en maak je toilet (geen opkuis en bed opmaak) dan gaan ontbijten, je neemt uit een uitgebreid Gama zonder dat er iets voor hoeft te halen, daarna wandelen en een terrasje en zo verloop de ganse dag, je mag veel vragen stellen en dat heb ik gedaan maar je komt nooit tot de kern van het dag dagelijkse leven...
Het staat als een paal boven water, als je zinnens bent om toch weg te gaan dan houdt zelfs de sterkste kooi je niet tegen en kun je achter alles iets zoeken